Rođen je 1949. godine u Zrenjaninu, posle završene gimnazije u rodnom gradu, studirao je opštu književnost sa teorijom književnosti na Filološkom fakultetu u Beogradu. Bio je jedan od osnivača i dve decenije glavni i odgovorni urednik časopisa za književnost i kulturu Ulaznica. Pisao je poeziju, prozu, književnu i likovnu kritiku, bavio se dramaturgijom, i prevođenjem sa  ruskog i engleskog jezika. Objavio je više od trideset knjiga. Knjige i tekstovi Radivoja Šajtinca prevedeni su na petnaestak evropskih jezika. Dobitnik je brojnih književnih priznanja, a svakako, jedno od najvažnijih u životu je Nagrada za najbolju knjigu pesama na srpskom jeziku "Vasko Popa" koju je u konkurenciji 85 radova, jednoglasnom odlukom žirija dobio 2021. godine. Bio je zaposlen u Domu omladine kao urednik kulturno-umetničkog programa. Potom prelazi u Centar za kulturu na istoimeno radno mesto a zatim u Gradsku biblioteku “Žarko Zrenjanin” gde postaje urednik izdavačkog sektora i časopisa „Ulaznica“. Godine 1978, po izgradnji i formiranju novog Doma mladosti, vraća se u tu instituciju na radno mesto glavnog i odgovornog urednika, sve do 1990. godine kada odlazi u invalidsku penziju. Bio je član je Društva književnika Vojvodine i Srpskog književnog društva. Od januara 2015. godine član je Srpskog PEN Centra. Bio je u braku sa Mirjanom Šajtinac, glumicom Narodnog pozorišta „Toša Jovanović”, i otac  književnika Uglješe i dramaturga Ljudmile. Šajtinac je bio privržen kulturi koja ge blisko okružuje. Šajtinčeva  poezija  je  znaku specifičnog jezika gde se mešaju spoljno i unutrašnje. Prenapregnutost unturašenjeg  pesnikovog pejzaža imenuje se spregovima reči koji imenuju spoljnu zagonetnu stvarnost. Šajtinac  majstorski slika unutrašnja stanja metoforičkim sklopovima koja otkrivaju ili slikaju psihograme otkrića sveta kroz optiku osobene pesničke senzibilnosti. Aktivnim višedecenijskim učestvovanjem u književnom životu kao pesnik i prozni pisac, ostajući dosledan načelima svog stvarlaštva, Radivoj Šajtinac stvorio je autentično delo visokih dometa i modernog senzibiliteta.

Objavio je sledeće knjige pesama: Oružje ljudski ranjeno (1970), Šumi se vraćaju pragovi (1974), Darovno putovanje (1978), Panglosov izveštaj (1982), Suze u lunaparku (1987), Očenaš na Tajms skveru (1991), Olovni dolov (1995), Led i mleko (2003), za koju je dobio nagradu Knjiga godine DKV, Psi versa (2005), Kanjiška monotipija – dvojezično izdanje na srpskom i mađarskom (2007), Stara kantina (2011), Severni izgovor (2011), Pseća suza (2014), Di (2014), Nepoznavanje prirode (2017), Aveti atara (2020), Pompeja ili dah u prahu (2023), dok su mu najznačajnija dela proze proze: Banatska čitanka (tri izdanja: 1991, 2005 i 2008), za koju je dobio nagradu „Karolj Sirmaji“ 1991. godine, Moj begejski deo sveta (1994), Bajke o grmu (1995), Čehovija (1996), za koju je dobio nagradu „Stevan Pešić“, Vez u vazduhu (1998), Žrtve bidermajera (2000), Sibilski glasovi (2001), Nada stanuje na kraju grada (sa Uglješom Šajtincem, 2002), Vodeno dete (2004), Pričica (2005), za koju je dobio nagradu „Dimitrije Mitrinović“, Kinesko dvorište (2006), Lyrik-klinik (2009), Dilinkuca (sa Ljudmilom Šajtinac, 2012), Porcelan (2017), Suva igla (2019) Pelerina (2020), Mikelanđelov pomoćnik (2023). Napisao je takođe i nekoliko eseja: Demogorgon (1990), Hotel Čarnojević (1989), Hajka na Akteona (1997), izvedena dramska dela: Cveće i smrt starog Luke, Ljupčetovi snovi – poetsko pozorje za decu, Banatikon, Steva Svetlikov, Atlantska veza, Paorska groznica. Njegov poslednji  pesničko  rukopis biće objavljen ove godine u Izdavačkom preduzeću Adresa.